Nieuwjaarswensen

Dag Liefste Lezers

Het jaar 2007 is bijna uitgeteld, het volgende loopt ijsberend door de wachtkamer, klaar voor de actie. Voor sommigen was 2007 een jaar om nu al met heimwee aan terug te denken. Anderen vergeten het liever zo snel mogelijk. Wij hopen dat voor iedereen, en vooral dan voor onze lezers, het volgende jaar brengt wat het hart verlangt: rust, vriendschap, liefde, een zilveren lepeltje... We wensen ook dat 2008 voor jullie het jaar wordt van de veel te lang uitgestelde verlangens. Eindelijk stoppen met roken, eindelijk die vrouw waar je al zo lang naar glimlacht uitvragen, eindelijk eens naar dat naaktstrand in Bredene gaan...

Wat enkel onszelf betreft zijn we - jullie konden het wellicht al raden - bijzonder opgetogen over het voorbije jaar. Wij zien 2007 vooral als een jaar van verwondering. Verwondering over dit gekke continent, waar niets perfect is behalve het geheel, bevreemdend als een schilderij van Willink of De Chirico. Verwondering ook over onze vrienden, familie en collega's die gedurende de voorbije 4 maand de Atlantische Oceaan overstaken (sommigen lijflijk, de meeste elektronisch) om ons te vermaken: met mailtjes, skype en - uiteraard - reacties op onze blog. Aan zoveel 'thuis' in Latijns-Amerika hadden wij ons niet verwacht!

We konden het dan ook niet laten om onze lieve lezers eens extra te verwennen. En wat masseert de geest beter dan... een gedicht? Klik hier om ons nieuwjaarsgedicht te beluisteren!

Daaag beste lezers!! Geniet van het eindejaar, maak er een feest van, en zorg dat iemand anders BOB is :-)

Tot volgend jaar!!!!

Katrien en Bert

best of Bolivia

- Hallo!? Hebt ge dat gezien?
- Een kolibri! Of was het een condor? Prachtig!
- Schoon land, maar wel vuile wc’s…
- Gelijk in Cuba!

Dergelijke hartverwarmende conversaties gonzen intussen al 10 dagen rond ons hoofd. En tot onze eigen vreugde! Niemand minder dan Luc en Thérèse (ouders van Katrien) en Myriam en Toon (moeder resp. broer van Bert) zijn op bezoek in Bolivia. Pappa Rudy en een stuk of wat broers en zussen letten intussen op België.

Nu de groep is uitgebreid, kruipen wij opnieuw in de huid van frivole bezoeker. Gedaan met werken in El Alto! Het premature afscheid van ‘onze’ jongens viel nogal zwaar, daar mogen we eerlijk over zijn. Dat wrange gevoel moest gelukkig snel baan ruimen voor het prettiger gegeven van de ontvangst van bovenstaande bende: lijkbleek, last van de hoogte en véél te laat, maar – zo denken wij graag – toch blij ons te zien.

Wat volgt is een reis doorheen ons recente verleden, een best of zeg maar, waardoor we ons bezoek als ware gidsen doorheen het land konden loodsen. La Paz, het Titikakameer, de Yunga’s, Sucre… Slechts één bestemming hadden wij ons tot nog toe bewust onthouden: Uyuni. En wat voor bestemming! Drie dagen jeepen doorheen het meest indrukwekkende decor van Bolivia. Veelkleurige meren vol roze flamingo’s, een rotswoestijn weggeglipt uit Salvador Dali’s beste werk en als kers op de taart de eindeloos witte zoutvlakten. Het logement was niet steeds je dat: voor de ouders werden de grenzen van het aanvaardbare verlegd en voor ons kreeg het woordje basic een diepere betekenis. De laatste nacht werd dit gelukkig ruimschoots goedgemaakt in een meer dan luxueus hotel, volledig opgetrokken uit zoutblokken – meubilair inclusief.

Als eindbestemming van onze gezamenlijke reis hebben wij Samaipata gereserveerd, in het geheugen van ons en onze lezers gegrift als heimat van bioboeren, imkers en ecotoerismeprojectontwikkelaars. Hopelijk maakt het regenseizoen geen groentensoep van onze plannen daar. Volgende week betekent immers niet alleen het einde van een volgens ons (voorlopig) geslaagde wintervakantie voor Myriam, Toon, Luc en Thérèse. Voor ons is eveneens het einde aangebroken van ons Boliviaans avontuur. Daarna: opnieuw Argentinië? Brazilië? Of onmiddellijk naar Ecuador? Voor ons voorlopig een even groot raadsel als voor jullie.