Seks op Galápagos (en andere verhalen)

Waar waren we gebleven? Ha ja, onze molen. En onze honden natuurlijk. De laatste dagen van ons verblijf in Zuleta hebben we die perros bravos ingewisseld voor twee jeunes loups, Peter en Bruno, die ons vanuit België een drietal weken kwamen bezoeken. Langer was niet nodig om hen een volledig vertekend beeld van dit continent te geven. Zo werden ze, dankzij ons uitstekend vrijwilligerswerk (waarom bescheiden blijven?), rotverwend in de hacienda Zuleta. Gratis paardrijden, gratis eten... om over het immer sympathieke gezelschap nog maar te zwijgen.

Maar we gunnen het hen, uiteraard. Beide heren waren immers dringend aan een vakantie toe (wie niet, in België?) en kwamen bij ons, specialisten terzake, aankloppen voor een stevige dosis heilzame rust. Ze hadden niet verwacht dat ze vanaf dag twee al mochten meewerken in onze bibliotheek (als assistent-jurylid resp. fotograaf van een quiz). Ze hadden evenmin verwacht dat ze nadien te paard een kudde lokaal kleinvee zouden opjagen, nog wat onwennig in de galop maar geen schaap dat dat is opgevallen.

Na enkele dagen platte rust op het 2.000 hectare grote domein van onze hacienda, namen we samen het vliegtuig naar de volgende lekkernij op ons menu: de Galápagoseilanden. De M/V Santa Cruz, op het eerste gezicht een afzichtelijke olietanker maar bij nader inzien een pracht van een cruiseschip, bracht ons in 4 dagen naar de verschillende eilanden van deze wereldberoemde archipel. Hoogtepunten waren zonder enige twijfel de snorkelpartijen tussen haaien, roggen en zeeleeuwen en het achternazwemmen van de onverstoorbare, fantoomachtige reuzenschildpaden.

De eilanden zelf waren ruw en onherbergzaam, bevolkt door voorhistorische leguanen die qua uiterlijk in niets meer verschillen van de lavasteen waarop ze al eeuwen slapen, foerageren en defaeceren. Evolutie op zijn best. We zagen er Lonesome George, een Pinta reuzeschildpad die enig in zijn soort en daarenboven onvruchtbaar is... het lot kan wreed zijn. Wat een verschil met de andere mannelijke reuzenschildpaden, die jaarlijks de kusten van Galápagos afschuimen en al het vrouwelijk schoon dat ze tegenkomen met geweld bevruchten, soms met 4 mannetjes tegelijk. Wat maakt dat de vrouwtjes niet meer naar boven kunnen komen om lucht te happen en zo, in plaats van le petit mort te beleven, definitief en letterlijk ten onder gaan aan de 1 ton zware mannelijke geslachtsdrift.

De leguaan is in ethiek niet veel hoogstaander: ook bij hen is verkrachting de normale vorm van 'liefde bedrijven' en de vrouwen moorden elkaar uit om het nest van een ander te kunnen inpalmen. Een Disney tekenfilm over de galápagosdieren zou zelfs in de meest ruimdenkende landen een 18+ rating meekrijgen. Gelukkig waren er nog de talrijke zeeleeuwen, die met hun guitige kop en grote ogen zelfs de grootste dierenhater vertederen. [Alhoewel, aan boord hoorden we van twee Noorse meisjes hoe een landgenote van hen onlangs verkracht en in het heetst van de strijd vermoord werd door een bronstige zeeleeuw. We durven niet denken wat ze van haar epitaaf gemaakt hebben.]

De natuur is wreed op Galápagos. Medogenloos. Wij trokken het ons niet aan en bleven nog een paar dagen langer, surfen overdag en 's avonds het meest copieuze diner verorberen sinds ons vertrek in september.

De dagen na ons bezoek aan Galápagos brachten Peter en Bruno door in het volslagen waardeloze toeristendorpje Baños. Wij waagden ons intussen aan een link avontuur dat een einde moest brengen aan ons intussen 2 maanden lange illegale verblijf hier in Ecuador. Omdat ons paspoort gestolen was in Peru zijn we in februari zomaar de grens overgestoken, zonder een ingangsstempel in Ecuador te vragen. Daardoor riskeerden we hier een boete tot 2.000 dollar. Nu wilden we opnieuw de grens met Peru heimelijk oversteken om dan via de legale weg terug naar Ecuador te gaan. Op weg naar de grens deed een militaire patrouille onze bus stoppen: paspoortcontrole! Ons hart sloeg een tel over wanneer de militairen ontdekten dat twee van onze medepassagiers (Peruanen) geen ingangsstempel hadden en hen voor verhoor van de bus haalden. Gelukkig hadden ze daarmee zoveel tijd verspild dat ze de rest van de bus (ons dus ook!) ongecontroleerd lieten doorrijden. SLIK! Eens aan de grens doken er nog een paar onvoorziene problemen op die we gelukkig hebben kunnen oplossen door een absoluut onomkoopbare grenswachter voor 100 dollar zijn principes overboord te laten gooien.

Vervolgens zijn we Bruno en Peter achterna gereisd, die hun tijd hadden besteed aan lekker eten en drinken en in de sauna zitten, en hebben we nog 2 dagen samen lekker gegeten, gedronken en in de sauna gezeten. En tijdens een ochtendwandeling de vulkaan Tungurahua horen bulderen en dikke, zwarte wolken zien uitbraken.

Waren Peter en Bruno tevreden over hun reis? We hopen het alleszins. Voor ons was het alleszins de meest decadente (in de goeie zin van het woord) periode van ons verblijf in Latijns-Amerika. En valt er echt niks negatiefs te zeggen over deze 3 weken? Toch wel. Het heeft een halve dag geregend in Baños, nét toen we fietsen gehuurd hadden. En Bruno is zijn schoenen hier vergeten.